[TOPBOM] 1460

posted on 24 Apr 2012 09:14 by ployniezzz in ONESHOT directory Fiction

Description

 
บล๊อคนี้อัพ fiction ของคู่ชาย-หญิงที่มี main character มาจากวง BIGBANG กับ 2NE1
แล้วก็เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องราวในบล๊อคนี้
เป็นแค่จินตนาการของคนเขียน ไม่ได้มาจากเรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ

 

 

 

Title : 1460

Paring : TOP x BOM

Rating : PG

 

---------------------------------------

 

 

 

 

                มือแข็งแรงวางแก้วมัคสีขาวลายดอกไม้สีชมพูกลีบบางลงบนขอบหน้าต่างห้องนอนตัวเอง ในแก้วนั้นมีนมอุ่นหอมกรุ่นเหมาะกับเป็นเครื่องดื่มยามเช้าที่แสนสดใสในฤดูใบไม้ผลิ ชเวซึงฮยอนมองออกไปนอกหน้าต่างของห้องชุดที่ตัวเองอยู่มาเกือบ 5 ปีเต็ม

               มุมที่มองเห็นจากห้องชั้น 4 เขาเห็นแม่บ้านกำลังจูงลูกสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวัยอนุบาลเดินไปขึ้นรถโรงเรียน เด็กน้อยทำหน้างอแงเหมือนยังไม่อยากจากคุณแม่ไปไหน อีกฝั่งถนนหนุ่มออฟฟิศท่าทางเร่งรีบกำลังพยายามผูกเนคไทด้วยมือข้างเดียวและวิ่งออกไปหน้าถนนใหญ่เพื่อต่อรถไปทำงาน

               ชีวิตประจำวันเป็นสิ่งเรียบง่ายจนดูน่าเบื่อ แต่ถ้ามีเวลาหยุดมองมันอย่างจริงจังก็อาจจะเห็นความงดงามที่ซุกตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ

 

               หญิงสาวผมดำยาวถึงกลางหลังคนนั้นสะดุดตาซึงฮยอนตั้งแต่แรกเห็น เธอคนนั้นมีผิวขาวผ่องเหมือนน้ำนมยิ่งใส่ชุดเดรสสีดาร์กบลูแบบนั้นก็ยิ่งขับให้ผิวผ่องนั้นเด่นขึ้น ใบหน้าหวานรับกับดวงตากลมโต และเมื่อเธอยิ้มให้กับเพื่อนสาวที่ลงมาซื้อเครื่องดื่มด้วยกัน ซึงฮยอนก็รู้สึกว่าแสงแดดนอกร้านกาแฟใต้ตึกที่ทำงานวันนี้สว่างไสวกว่าที่เคย

               “เฮ้ย จะไปไหนวะ”

               ยองเบวางแก้วกาแฟแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆ เพื่อนนักวาดการ์ตูนหนุ่มที่นั่งกินกาแฟด้วยกันดีๆ ก็ลุกพรวดพราดไปที่เคาน์เตอร์ เขาสังหรณ์ใจชะมัดว่าซึงฮยอน หรือเทมโปของบรรดานักอ่านจะเดินไปหาสาวสวยสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วก็ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้จริงๆ

               ปาร์คบอมหันมองผู้ชายหน้าหล่อที่จู่ๆ ก็เดินเข้ามาหาเธอกับซานดาร่าด้วยความตกใจ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีเสียจนเหมือนภาพวาด ดวงตาดำขลับคมกริบผิดจากคนเกาหลีทั่วไป แต่บอมก็ไม่ไว้ใจอยู่ดีเพราะสมัยนี้พวกโรคจิตหน้าตาท่าทางดีๆ ก็มีถมเถไป

               “สวัสดี ผมชื่อชเวซึงฮยอน” ซึงฮยอนเอ่ยแนะนำตัวและโค้งให้หญิงสาวทั้งสองคน แล้วหันมาหาบอมก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณชื่ออะไรครับ”

               ปาร์คบอมทำตาโตก่อนจะมองหน้าซานดาร่าที่กำลังกลั้นยิ้ม เพราะดาร่านึกขำที่จู่ๆ ก็มีหนุ่มที่ไหนไม่รู้พุ่งเข้ามาถามชื่อเพื่อนสนิทของเธอ ดาร่าหันไปจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มและยื่นแก้วกาแฟเย็นให้บอมตอนที่ซึงฮยอนกำลังยืนรอคำตอบอยู่ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ และชวนดาร่าหันหลังไปเดินออกไปจากร้านกาแฟโดยไม่มีคำอธิบาย ทิ้งให้ซึงฮยอนยืนมองตามตาละห้อยอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง  

 

               ซึงฮยอนลากเก้าอี้ไม้สามขามานั่งจิบนมอุ่นๆ เขาหลับตาพริ้มและฟังเพลงเปียโนบรรเลงหวานแผ่วที่เปิดจากเครื่องเล่น ทั้งที่วันนี้เป็นเช้าวันจันทร์แต่เขากลับไม่ต้องเร่งรีบเหมือนใคร เพราะงานนักวาดการ์ตูนของเขาสามารถนั่งทำอยู่ที่บ้านก็ได้ ริมฝีปากหยักอดคลี่ยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงตรงนี้ เมื่อก่อนเขาจะต้องออกไปนั่งทำงานที่ออฟฟิศทุกวัน เพราะเพื่อรอเจอเธอคนนั้น คนที่ครอบครองลมหายใจของเขาทั้งยามหลับและยามตื่น

 

               ปาร์คบอมทำหน้าเหวอตอนที่เดินหาวเข้าลิฟต์แล้วเจอหนุ่มโรคจิตที่จู่ๆ ก็เข้ามาถามชื่อเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อหลายวันก่อน ดาร่าเล่าให้ฟังว่าพนักงานที่ร้านกาแฟมาบอกว่าชเวซึงฮยอนไปอ้อนวอนถามว่าเธอชื่ออะไร ทำงานที่ชั้นไหน ถามแม้กระทั่งว่าเธอชอบสั่งอะไรตอนมาที่ร้าน ร่างบางเลือกเมินใส่คนที่ยิ้มกว้างเป็นเด็กๆ ตั้งแต่สบตากันแล้วขยับไปยืนชิดอีกฝั่งของลิฟต์ ยิ่งเมื่อมีคนอื่นๆ ทะยอยเข้ามาในลิฟต์ด้วยแล้วก็ทำให้หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก

               ทั้งที่ไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายแต่บอมรู้สึกว่าตัวเองแก้มร้อนๆ เพราะรู้ดีว่าสายตาของอิตาชเวซึงฮยอนนั่นทอดมองมาที่เธอไม่หลบไปไหน เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วที่จะไม่รู้ว่าท่าทีของชายหนุ่มที่เข้ามาคนนี้มีเหตุผลอะไร แต่มีบางเหตุผลที่ทำให้เธอต้องมีกำแพงป้องกันหัวใจตัวเองเอาไว้

               พนักงานของบริษัทอื่นๆ ทะยอยออกไปเมื่อลิฟต์เปิดชั้นของตัวเอง บอมหนักใจพิกลตอนที่เหลือเธอกับซึงฮยอนอยู่ในลิฟต์ด้วยกันสองต่อสอง ทั้งที่เหลืออีกแค่สองชั้นเท่านั้นจะถึงออฟฟิศของเธอแล้ว

               “ไม่สบายเหรอ”

               เสียงทุ้มๆ เอ่ยถามทำให้บอมต้องหันไปมองคนที่ขยับมายืนในแนวเดียวกัน ซึงฮยอนยืนห่างออกไปสามก้าวเพื่อให้หญิงสาวไม่รู้สึกถูกคุกคามมากเกินไป พอเห็นเธอไม่ตอบตาคมก็ชื้อไปที่ถุงกระดาษที่มีตราโรงพยาบาลที่บอมถืออยู่

               “เป็นอะไรไป อากาศเปลี่ยนแล้วเป็นหวัดเหรอ”

               “เป็นมะเร็ง”

               ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมๆ กับตอนที่เสียงหวานเอ่ยตอบเรียบๆ แต่กลับทำให้ซึงฮยอนตกใจไม่น้อย ไม่นึกว่าหญิงสาวหน้าหวานตรงหน้านี่จะกวนเขาด้วยการแช่งตัวเองว่าเป็นโรคร้ายแบบนั้น หญิงสาวก้าวยาวๆ ออกไปจากลิฟต์ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ เท่านั้น

 

               ซึงฮยอนจัดการล้างแก้วคว่ำเข้าที่ให้เรียบร้อย ที่จริงนิสัยผู้ชายแบบเขาไม่ได้เป็นคนใช้ชีวิตมีระเบียบอะไรมากมายนัก แต่ว่าตั้งแต่ปาร์คบอมย้ายมาอยู่ด้วยกันอีกฝ่ายก็บังคับต้องกลายเป็นคนเรียบร้อยไปโดยไม่รู้ตัว เพราะหญิงสาวมักจะไล่ตามเก็บของที่เขาทิ้งไว้เกะกะ แล้วก็บ่นเสียจนเขาต้องยอมแพ้ไปทุกครั้ง

               แค่คิดถึงตากลมๆ ที่หรี่ลงอย่างไม่พอใจ และปากอิ่มที่บ่นโน่นนี่ไม่ยอมหยุด สุดท้ายพอเขาไม่สนใจก็ทำแก้มป่อง งอนเดินหนีไปรอให้เขาง้อ ซึงฮยอนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

               มือแข็งแรงของซึงฮยอนหยิบกระดาษวาดภาพขึ้นมาร่างฉากภาพนอกหน้าต่างที่เห็นออกมาเป็นการ์ตูนช่องแรก ภาพตึก ถนน และผู้คนในยามเช้าวันนี้ถูกจำลองลงมาเป็นการ์ตูนช่องแรก และช่องที่สองเป็นภาพเหมือนยามหลับใหลของบอมบนเตียงอุ่น

                ปาร์คบอมในการ์ตูนของซึงฮยอนค่อยๆ ตื่นขึ้นมาพบกับโลกที่สดใสยามเช้า และเริ่มต้นชีวิตประจำวันอย่างเรียบง่าย นักวาดการ์ตูนหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หญิงสาวที่เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นบนหน้ากระดาษของเขา   

 

               ผลไม้สดเหรอ..

               ปาร์คบอมยิ้มน้อยๆ อย่างไม่รู้ตัวตอนที่ป้าแม่บ้านประจำออฟฟิศเธอเดินหิ้วกล่องมาส่งให้ เกือบเดือนที่ผ่านมาตาบ้าซึงฮยอนคนนั้นจะฝากขนม นม หรือไม่ก็ผลไม้มาให้เธอทุกวัน วันละนิดวันละหน่อยโดยฝากดาร่ามาบ้าง ฝากป้าแม่บ้านมาบ้าง ทั้งๆ ที่เธอไม่ยอมพูดด้วยซักคำแต่ซึงฮยอนก็ยังไม่ละความพยายาม

               มือเรียวเปิดกล่องผลไม้ที่จัดมาพอดีคำอย่างน่ารักและหยิบแอปเปิ้ลหวานฉ่ำมากัด ความหวานจากแอปเปิ้ลซึมซาบอยู่ในโพรงปากทำให้เธอรู้สึกสดชื่น บอมตัดสินใจเก็บแซนวิชกับนมที่ซื้อมาไว้กินตอนเที่ยง และจัดการผลไม้ทั้งกล่องเป็นมื้อเช้าแทน

               “บอมมี่ หน้าตาอิ่มเอิบจังวันนี้” ซานดาร่าโผล่มาทักทายเพื่อนสาวถึงโต๊ะ ตากลมใสมีแววล้อเลียนเมื่อเห็นผลไม้ในกล่องเหลือไม่กี่ชิ้น “อา...เพราะกินผลไม้สดแต่เช้าซินะ”

               “ก็งั้นๆ แหละ”

               ปาร์คบอมหยิบซองยาขึ้นมาแกะซองและส่งยาเม็ดโต 4 เม็ดเข้าปากในคราวเดียว ก่อนจะรีบดื่มน้ำตามลงไปให้กลบกลิ่นเหม็นหืนและรสขื่นของยาในปาก ดาร่ามองเพื่อนสาวด้วยแววตาห่วงใยก่อนจะเอ่ยถาม

               “แล้วนี่จะต้องไปหาหมออีกเมื่อไหร่”

               “พรุ่งนี้จ๊ะ ฉันจะลางาน 3 วัน ยังไงก็ฝากเธอติดต่อลูกค้าให้หน่อยนะดาร่า”

               ปาร์คบอมเอ่ยอย่างร่าเริงก่อนจะชวนดาร่าคุยเรื่องงานที่ติดต่อลูกค้าเอาไว้ ทั้งบอมและดาร่าทำงานแผนก Reservation ของบริษัทที่เป็นเอเจนท์รับจองตั๋วเครื่องบิน และทำ Booking โรงแรมให้บริษัททัวร์ บอมยังคงชวนดาร่าค