[TOPBOM] Under the rain

posted on 06 Jun 2012 11:08 by ployniezzz in ONESHOT directory Fiction

Description

 
บล๊อคนี้อัพ fiction ของคู่ชาย-หญิงที่มี main character มาจากวง BIGBANG กับ 2NE1
แล้วก็เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องราวในบล๊อคนี้
เป็นแค่จินตนาการของคนเขียน ไม่ได้มาจากเรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ
 
 
 
 

 

 

Title : Under the rain 

Rating : PG

Paring : TOP x BOM

 

----------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เปาะแปะ...เปาะแปะ....

 

                เฮ้อ....

                เสียงถอนหายใจของหญิงสาวที่นั่งมองสาวฝนที่พร่างพรมลงมาตั้งแต่เช้าไม่ยอมหยุด เสียงฝนกระทบหน้าต่างกระจกบนตึกสูงชวนให้ง่วงซึม แถมท้องฟ้าสีเทาซึมเซาข้างนอกหน้าต่างนั้นก็ยังทำให้บรรยากาศซึมเซาลงไปกว่าเดิม ปาร์คบอมถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลลงในโปรแกรมคอมพิวเตอร์

                ...ไม่ชอบวันฝนตกแบบนี้เลยจริงๆ ซินะ...

 

 

                เปาะแปะ...เปาะแปะ....

 

                ข้าวกลางวันวันนี้กลายเป็นเบอร์เกอร์ที่โทรสั่งจากร้านแมคโดนัลใกล้ๆ ที่ทำงาน เพราะสายฝนที่พร่างพรมลงมาไม่ยอมหยุดทำให้บอมไม่อยากออกไปตากฝน เธอไม่สบายง่าย แค่โดนฝนนิดหน่อยก็เป็นหวัดแล้ว แถมคนคนนั้นยังเคยบอกว่า ถ้าวันฝนตกห้ามเดินออกไปตากฝน เพราะเขาไม่ชอบเวลาเธอป่วย

               ‘เวลาเธอป่วยตาก็ปูด จมูกก็แดง เหมือนกวางรูดอล์ฟเลย’

                เบอร์เกอร์ถูกงับเข้าปากอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงคำพูดนั้น อิตาลิงบ้านั่นกล้าดียังไงมาว่าเธอเป็นกวางรูดอล์ฟจมูกแดง ไหนเคยบอกว่าไม่ชอบให้เธอป่วย ทำไมถึงไม่ยอมซื้อข้าวกลางวันมาให้ ปล่อยให้เธอนั่งหงอยอยู่ในออฟฟิศที่ไร้ผู้คนอยู่คนเดียว

                ...เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกซักทีก็ไม่รู้เนี่ย...

 

 

                ปาร์คบอมนั่งฟังเพลงจาก ipod เครื่องบางที่ซุกเอาไว้ในกระเป๋าสะพาย วันนี้รถไฟใต้ดินที่เธอนั่งกลับบ้านแน่นขนัด เพราะฝนตกทุกคนเลยไม่อยากติดแหงกอยู่บนถนน ใกล้ๆ กับที่นั่งของเธอมีคู่รักวัยรุ่นยืนจับมือกัน บางจังหวะที่รถไฟใต้ดินโค้งไปตามแนวอุโมงค์ สาวน้อยคนนั้นก็เอนซบไหล่ของชายหนุ่มคนรัก

                ทั้งคู่กระซิบอะไรที่บอมไม่ได้ยินกันเบาๆ แต่รอยยิ้มสดใสที่ทั้งคู่มอบให้กันทำให้บอมรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก ไออุ่นๆ จากมือของตาลิงบ้ที่เคยกุมมือเธอเอาไว้วันนั้น ตอนนี้เหลือเพียงสองมือที่ว่างเปล่าของเธอ และไอหนาวจากเครื่องปรับอากาศในขบวนรถ

                ...ในขบวนรถไฟใต้ดินไม่มีเสียงเปาะแปะของสายฝน เงียบเหงาเกินไป...

 

 

                เปาะแปะ...เปาะแปะ...

 

                เสียงเม็ดฝนหล่นกระทบร่มของเธอดังเป็นจังหวะ ตากลมมองหยดน้ำเล็กๆ ที่เกาะตรงปลายก้านร่ม ของเหลวใสอ้วนกลมเหมือนลูกบอลน้ำทิ้งตัวลงสู่พื้นหยดแล้วหยดเล่า ทางเท้าที่ทอดเข้าซอยบ้านเธอปูด้วยอิฐบล๊อครูปตัวหนอนชุ่มชื้นไปด้วยน้ำจากท้องฟ้าหยดลงมาตั้งแต่เช้าจรดเย็น สายลมพัดเอาละอองเย็นจากไอฝนมาสู่ผิวบางจนบอมต้องห่อไหล่

                ลมพัดมาแบบนี้ทำให้บอมอดนึกถึงวันที่ควงแขนตาลิงบ้าเดินเข้าบ้านตอนที่ฝนตกพรำอย่างตอนนี้ไม่ได้ ตอนนั้นตาบ้านั่นเป็นคนถือร่มเอาไว้ พอกลับถึงบ้านบอมถึงได้เห็นว่าอีกฝ่ายเปียกโชกไปครึ่งตัว พอโดนเธอบ่นอีกฝ่ายก็ตอบมาเสียงอ่อยๆ จนเธอเองต้องแก้มร้อน

                ‘ก็เป็นผู้ชายนี่นา จะปล่อยให้แฟนตัวเปียกได้ยังไงล่ะ’

                หยดน้ำฝนที่ตกกระทบพื้นกระเด็นขึ้นมาเปียกชายกระโปรงลายลูกไม้สีหวานของเธอจนบอมก้าวลำบาก หญิงสาวเดินหน้าม่อยตอนรองเท้าคู่โปรดเปียกชื้นไปด้วยน้ำฝน

                ...ก็เพิ่งรู้ว่าเวลาเดินกางร่มกลางฝนคนเดียว มันทำให้เหงาได้ขนาดนี้...

 

 

                เปาะแปะ...เปาะแปะ...

 

                หลังจากได้อาบน้ำอุ่นๆ และสระผม บอมก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก หญิงสาวสวมเสื้อคอเต่าสีขาวหนานุ่มกับกางเกงขายาวสีครีมอ่อน ถุงเท้าหนาๆ สีเดียวกันบวกกับแก้วนมอุ่นๆ ในมือทำให้หญิงสาวรู้สึกอุ่นขึ้น แม้ฝนจะไม่ตกลงมาหนักเท่ากับตอนที่เดินเข้าบ้าน แต่ท้องฟ้ากลับยังคำรามพร้อมมีแสงแวบวาวลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะๆ

                บอมซุกตัวลงกับอาร์มแชร์ตัวนุ่มและมองบ้านประตูทางเข้าบ้านสีน้ำตาลบานโตอย่างเลื่อนลอย สายฝนข้างนอกบ้านเริ่มเทลงมาอย่างหนักอีกครั้ง พร้อมๆ กับประตูบ้านที่เปิดออกช้าๆ

                “กลับมาแล้วเหรอ”

                เสียงหวานใสของบอมเอ่ยขึ้นพร้อมๆ กับที่เข้าตัววางแก้วนมในมือลงและวิ่งไปหาคนที่เปียกมะล่อกมะแล่กเป็นลูกลิงโดนฝนตรงหน้าประตู หญิงสาวกอดอีกฝ่ายไว้แน่นจนรู้สึกถึงไอเย็นๆ ของน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่ตามตัวของอีกคน

                “กอดทำไมเนี่ย เดี๋ยวตัวเปียกนะ”

                ชเวซึงฮยอนบ่นเบาๆ แต่กลับกอดร่างบางในอ้อมแขนตอบอย่างแนบแน่นไม่แพ้กัน จมูกโด่งที่เย็นจัดเพราะโดนน้ำฝนฝังลงบนแก้มนุ่มๆ อุ่นๆ ของบอมเสียฟอดใหญ่

                “ตัวห๊อมหอมแฟนใครเนี่ย”

                “อย่ามาปากหวาน ไปอาบน้ำเลย”

                ปาร์คบอมหัวเราะคิกคักตอนที่อีกฝ่ายทำหน้างอแงใส่ ชเวซึงฮยอนเดินบ่นเรื่องฝนตก รถติด ก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำที่ห้องนอน ส่วนบอมก็เดินเข้าครัวไปชงนมอุ่นๆ มาเตรียมไว้ให้อีกฝ่าย สายฝนข้างนอกบ้านยังคงเทกระหน่ำลงมาจนทุกอย่างนอกหน้าต่างเป็นม่านสีเทาพร่า

 

                ...แต่ตอนนี้ในบ้านของเธอกำลังอุ่นเพราะคนที่เพิ่งกลับมาพร้อมสายฝนคนนั้น...

 

 

 
 
 
 
- END - 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Talk...
 
one shot รุ่นทดลอง ไม่เกิน 1000 คำ และก็ทำได้อย่างที่ตั้งใจ
หวานๆ ใสๆ เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ^^

Comment

Comment:

Tweet

เลขาค่ะ ถ้ามันจะสั้นแล้วทำให้เดี๊ยนหวั่นขนาดนี้นะ
ทำไมไม่ต่อะไรหวานอีกละค่าาาา โอ๊ยย
กวางจมูกแดงตาบูด โฮะๆๆๆน่ารักฝุดๆ

#4 By หมึกศรี (103.7.57.18|61.90.103.146) on 2012-07-15 22:03

'เวลาเธอป่วยตาก็ปูด จมูกก็แดง เหมือนกวางรูดอล์ฟเลย' ปู่มองป้าเป็นกวางไปซะแล้ว
เห็นด้วยกะพี่ป๊อบแล้วก็ไอซ์ซังเลย เป็นวันฝนตกที่หวานมาก ทั้งที่ฝนตกครึ้มๆ เปาะแปะๆ แบบนั้น บอมมี่ก็ยังทำให้คนอ่านสดชื่นเพราะนึกภาพตาม ... คิดถึงซึงฮยอนตลอดเลยน๊าาาาา กรี๊บกริ้ว~ กอดคนตัวเปียกแล้วคงจะชื่นใจเนอะ
แต่เค้าอิจฉาซึงฮยอน อยากหอมแก้มหอมๆของพี่สาวบอมมี่บ้าง cry
ปล. กอดไอซ์ซังข้างบน

#3 By T.FK's fiction on 2012-06-07 22:59

หวานม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก 

หวานๆ ใสๆ แอบงุ้งงิ้งด้วยเหอะ
เป็นเรื่อง feel good จริงๆ เลยเชียว
ผิดกับเรื่อง ... ลิบลับเลยนิ อิอิ

#2 By popfic on 2012-06-06 11:55

หวานๆใสๆ เหมาะกับอากาศช่วงนี้จริงๆ
เค้าเกลียดฝนล่ะ OTL แต่อ่านเรื่องนี้แล้วชุ่มชื่นหัวใจ อ่า~~ อยากมีคนมากอดที่บ้านแบบนี้บ้างจัง~
/me กอดหมาตัวเอง