[TOPBOM] Secret

posted on 09 Jun 2012 14:39 by ployniezzz in ONESHOT directory Fiction

Description

 
บล๊อคนี้อัพ fiction ของคู่ชาย-หญิงที่มี main character มาจากวง BIGBANG กับ 2NE1
แล้วก็เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องราวในบล๊อคนี้
เป็นแค่จินตนาการของคนเขียน ไม่ได้มาจากเรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ
 
 
 
 
 
 
 

Title : Secret

Paring : TOP x BOM ft. G-Dragon

Rating : PG

Note : Secret by Davichi is my inspiration

and Thanks to English lyrics translation of Davichi lyrics

and Thai translation is belong to me. 

 

 

 

------------------------------------

 

 

                “บอมมี่ มาแล้วเหรอ”

                ชเวซึงฮยอนยิ้มอย่างดีใจตอนที่หันมาเห็นคนรักเดินเข้ามาในร้านหนังสือที่นัดกันไว้ หญิงสาวยิ้มอ่อนตอนที่เขาเดินไปจับมือเธอไว้เหมือนอย่างเคย

                “วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง”

                ร่างสูงเอ่ยชมอย่างจริงใจ เพราะวันนี้ปาร์คมบอมใส่ชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวแขนกุดเย็บริมด้วยผ้าลูกไม้สีเดียวกัน ผมยาวที่ดัดหยิกเป็นลอนใหญ่ๆ ถูกรวบเป็นเปียเดี่ยวอยู่ด้านหลัง ตากลมโตของบอมจ้องหน้าคนรักแล้วยิ้มอ่อนๆ

                “ขอโทษนะซึงฮยอนที่วันนี้มาช้า”

                “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้รอนานเท่าไหร่เลย”

                “งั้นเหรอ”

                หญิงสาวยิ้มอ่อนและปล่อยให้เขาจับจูงมือบางเดินออกนอกร้าน มือข้างหนึ่งของซึงฮยอนถือหนังสือที่เลือกซื้อมาสองสามเล่ม ส่วนอีกข้างจับมือของคนรักเอาไว้ มือบางอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนทุกครั้งที่เคยเกาะกุม

                หลังจากจัดการมื้อเย็นที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านโปรดของบอม เขาก็ชวนหญิงสาวมาเดินเล่นที่ริมแม่น้ำฮันด้วยกัน สายสมที่พัดพาไอเย็นจากแม่น้ำฮันยามค่ำคืนทำให้ผิวที่ไหล่ของบอมที่เอาโอบเอาไว้เย็นชื้น ชเวซึงฮยอนรู้สึกผ่อนคลายเสมอเวลาที่ใช้ใช้ช่วงเวลาเงียบๆ อยู่กับคนรักเหมือนเช่นวันนี้

                แสงไฟพร่างพรายจากริมฝั่งตกกระทบลงบนผืนน้ำดูวูบไหวเพราะสายน้ำไม่ได้นิ่งสนิท มือแข็งแรงเอื้อมโอบเอวคอดของหญิงสาวและอ้าแขนโอบรอบร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้ ปลายจมูกโด่งกดลงเบาๆ ตรงหูเล็กบางและกระซิบถ้อยคำเดิมที่มักจะทำให้บอมหน้าแดงเสมอ

                “ผมรักคุณนะ”

                “ขอบคุณนะคะซึงฮยอน”

                ซึงฮยอนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเมื่อรับรู้ว่าหญิงสาวในอ้อมแขนกอดตอบกลับมา ปาร์คบอมเคยบอกว่า เธอชอบเวลาที่เขากอดเธอเอาไว้ เพราะเธอจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว   

 

 

มันเริ่มจากที่ไหนและเมื่อไหร่กัน

กับการที่ฉันกอดเธอเอาไว้แต่ก็กลับรู้สึกโดดเดี่ยว

แต่ละก้าวย่างเพื่อจะไปพบเธอช่างหนักอึ้ง

บางครั้ง..ฉันกลับนึกถึงการอยู่เพียงลำพัง

 

 

 

                กุหลาบสีขาวช่อโตถูกยื่นมาตรงหน้าทันทีที่เปิดประตูบ้านทำให้หญิงสาวต้องมองคนรักด้วยความประหลาดใจ ชเวซึงฮยอนยิ้มสดใสตอนที่บอมกอดช่อกุหลาบไว้ในอ้อมแขน หญิงสาวก้มลงดมดอกกุหลาบดอกโตและเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มอ่อนโยน ซึงฮยอนเขี่ยแก้มเนียนเบาๆ และเอ่ยถาม

                “ชอบไหม ผมไปสั่งร้านเดิมที่เคยสั่งให้”

                “ชอบซิ เข้ามาเถอะ ข้างนอกหนาวนะ”

                ซึงฮยอนนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก บ้านของบอมเป็นบ้านที่เขามาเยี่ยมเยือนเป็นประจำ เพราะคบหากับหญิงสาวของเขามาเกือบ 7 ปี จึงไม่แปลกที่บางทีเขาก็มาค้างที่นี่เป็นอาทิตย์ เขาจึงไม่ใช่แปลกหน้าของบ้านหลังเล็กๆ ตาคมจ้องมองหญิงสาวของเขาค่อยๆ แกะห่อกระดาษและริบบิ้นที่ห่อดอกไม้ออก แล้วค่อยๆ หย่อนช่อดอกไม้ลงบนแจกันทรงสูง ดอกไม้ในมือปาร์คบอมส่งกลิ่นหอมหวาน และรอยยิ้มหวานๆ ของหญิงสาวคนรักก็ยังคงงดงามเหมือนในยามที่เขาตกหลุมรักเธอครั้งแรก

                ตอนที่ตาคู่กลมสวยช้อนมองขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มหวาน ทำให้ซึงฮยอนยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว

 

 

เหมือนกับทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไป

รวมทั้งความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเราด้วย

เมื่อเวลาได้ล่วงผ่าน และถอยห่างจากจุดที่เราเริ่มต้น

ก็ได้เปลี่ยนแปลงสีสัน กระทั่งกลิ่นที่เคยสัมผัสก็เปลี่ยนไป

 

 

                หมอนในห้องนอนของบอมยังคงนุ่ม ผ้าห่มนวมผืนหนาก็ยังคงหอม และหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาก็ยังคงนุ่มนวลเช่นเคย ซึงฮยอนกอดร่างของหญิงสาวที่หลับสนิทไว้แนบอกและนึกภาพงานแต่งงานของเขากับบอม ซึงฮยอนยิ้มกว้างในความมืดเมื่อนึกว่าปาร์คบอมของเขาสวมชุดเจ้าสาวสีขาวยาวระพื้น มี flower girl หน้าตาจิ้มลิ้มเดินนำเข้ามาหาเขาที่ในโบสถ์ ร่างสูงหลับลงพร้อมกับความคิดที่ว่าหญิงสาวของเขาคงน้ำตารื้นตอนที่เอ่ยรับเขาเป็นสามีต่อหนาบาทหลวง

                เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้น และเสียงถอนหายใจของปาร์คบอมก็ดังขึ้นแหวกความเงียบงันภายในห้อง

 

 

ฉันหวังว่าเธอจะไม่รู้ เธอไม่ควรรู้มันจะดีกว่า

ความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายในหัวใจของฉัน

ที่เอ่ยคำว่ารัก และคำว่าคิดถึงพร้อมรอยยิ้ม

ก็เพราะว่าฉันกลัวว่าเธอจะล่วงรู้ความลับนั้น

 

 

                กลิ่นหอมมันของ French toast เป็นกลิ่นแรกที่แตะจมูกตอนที่ปาร์คบอมเดินงัวเงียออกมาจากห้อง ซึงฮยอนหันมายิ้มให้หญิงสาวที่ยังไม่ตื่นเต็มตาเดินมาโอบพาคนรักไปนั่งที่โต๊ะอาหาร บอมมองของบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองซึงฮยอนอย่างประหลาดใจ

                “นี่อะไรกันคะ ทำไมทำมื้อเช้าเยอะขนาดนี้ French toast แล้วก็ Scrambled แล้วก็แฮมพวกนี้อีก”

                “ก็ผมอยากทำให้คุณทานนี่นา”

                ซึงฮยอนพูดจบแล้วกดจูบลงที่แก้มเนียนเบาๆ ก่อนจะเดินมานั่งที่ฝั่งตรงข้ามกัน แก้วนมอุ่นๆ ถูกยื่นให้หญิงสาวอย่างเอาใจ ปาร์คบอมยกนมขึ้นจิบและเอ่ยถามเรียบๆ

                “วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ”

                “ไม่อ่ะ” ซึงฮยอนดื่มกาแฟดำของตัวเองหน่อยหนึ่ง “ผมลาพักร้อนได้อาทิตย์หนึ่ง คุณอยากไปไหนไหม เดี๋ยวผมพาไป”

                “ไม่รู้ซิคะ”

                “งั้นเราออกไปดูหนังกันไหม หรือคุณอยากไปซื้อของ”

                “แล้วแต่คุณดีกว่าค่ะ” บอมยิ้มอ่อน “รีบทานเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นหมดนะ”

                ซึงฮยอนพยักหน้ารับและยิ้มกว้างเมื่อเห็นบอมจัดการ French toast ไปได้สามชิ้นและดื่มนมจนหมดแก้ว หญิงสาวเดินไปในครัวและเติมกาแฟให้ซึงฮยอน กลิ่นหอมของกาแฟอบอวลอยู่ในห้องครัวตลอดเช้า

 

 

เธอ..คนที่ยิ้มอย่างยินดีเมื่อเห็นฉัน

เธอ..คนที่มองมาอย่างที่ฉันอย่างอ่อนโยน

แต่ฉันกลับทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะความรู้สึกในใจไม่เหมือนก่อน

วันๆ หนึ่งดูราวกับจะยาวนานขึ้นกว่าเดิม

 

ฉันหวังว่าเธอจะไม่รู้ เธอไม่ควรรู้มันจะดีกว่า

ความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายในหัวใจของฉัน

ที่เอ่ยคำว่ารัก และคำว่าคิดถึงพร้อมรอยยิ้ม

ก็เพราะว่าฉันกลัวว่าเธอจะล่วงรู้ความลับนั้น

 

 

                ซึงฮยอนนั่งรอหญิงสาวของเขาที่ร้านเค้กร้านที่มาด้วยกันเป็นประจำ วันนี้บอมนัดเขาออกมาเจอเพราะบอกว่ามีเรื่องจะพูดด้วย แต่เพราะเขามาถึงก่อนเลยสั่งเค้กส้มกับชาผลไม้ไว้รอหญิงสาว เพียงแค่ไม่นานนักบอมก็มาถึง หญิงสาวดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจเพราะดวงตาคู่สวยของเธอดูหม่นหมอง ซึงฮยอนเอื้อมไปแต่มือบางที่วางไว้บนโต๊ะเบาๆ

                “เป็นอะไรไป คุณดูไม่สดชื่นเลยนะบอม”

                “ซึงฮยอนคะ” ริมฝีปากอิ่มถูกกัดไว้เบาๆ ราวกับเจ้าตัวกำลังกลัว “คือ...เลิกกันเถอะนะคะ”

 

 

ได้โปรดบอกฉันทีว่านี่ก็เรียกว่าความรักได้เหมือนกัน

หรือมันเป็นเพียงแค่สายลมวูบผ่านเพียงชั่วขณะ ถ้าเช่นนั้นก็อย่าให้อภัยฉันเลย

 

                ซึงฮยอนรู้สึกงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะคำพูดของปาร์คบอม บอมดึงมือออกจากการเกาะกุมฝ่ามือของซึงฮยอนจึงสัมผัสกับผิวไม้ที่เย็นชืด

                “ทำไมล่ะ”

                “ฉันแค่รู้สึก..” หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอดวงตาคู่สวยของบอมจนเต็ม “รู้สึกเหมือนความรักที่มีให้คุณมันหายไปหมดแล้ว ฉันไม่อยากทำให้คุณเจ็บปวด แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วระหว่างเรา”

                “บอม..”

                ในม่านน้ำตาที่พร่าพราย สิ่งที่ปาร์คบอมเห็นอย่างชัดเจนคือตาคู่คมของซึงฮยอนหม่นเศร้าเสียใจเธอยิ่งรู้สึกเจ็บปวด เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอเลย แต่เธอกลับทำร้ายความรู้สึกของคนตรงหน้าเสียไม่มีชิ้นดี มือบางค่อยๆ รั้งแหวนเพชรวงสวยที่ซึงฮยอนซื้อใหแทนใจออกจากนิ้วนางข้างซ้าย และวางมันลงบนโต๊ะ ตอนนั้นเองที่เธอเห็นหยาดน้ำใสวิบวับในแววตาของอดีตคนรัก

 

 

ความรักมันจบลงแล้วหรือ หรือว่าฉันเป็นเพียงผู้หญิงใจร้ายคนหนึ่ง

 

ฉันหวังว่าเธอจะไม่รู้ เธอไม่ควรรู้มันจะดีกว่า

ความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายในหัวใจของฉัน

ที่เอ่ยคำว่ารัก และคำว่าคิดถึงพร้อมรอยยิ้ม

ก็เพราะว่าฉันกลัวว่าเธอจะล่วงรู้ความลับนั้น

 

                “ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ”

               ปาร์คบอมเอ่ยทั้งๆ ที่เสียงยังสั่นเครือและน้ำตาไม่หยุดไหล เธอเลือกเดินออกจากร้านและเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่เดินห่างออกมาจากร้านนั้นมากแล้ว แต่น้ำตาเม็ดโตๆ ก็ยังคงไหลเป็นทาง

               ความรักที่เธอเคยมีให้ซึงฮยอน วันนี้มันแห้งหายไปไหนหมด เธอเสียใจที่ต้องพูดมันออกและเชื่อว่าซึงฮยอนเองก็คงเสียใจไม่ต่างกัน น้ำตาหยดหนึ่งของปาร์คบอมร่วงหล่นเมื่อเห็นรอบแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง

 

 

เพราะหัวใจกระด้างและชืดชาของฉัน....ฉันขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 

 

- END -

 

 

Talk....

ช่วงนี้ฟิตพิลึกๆ เขียนคู่นี้ได้เรื่อยๆ จริงๆ ประหลาดมากๆ XD

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

งงนิดๆค่ะ ' '-

#3 By ปังบอม (103.7.57.18|192.168.1.9, 171.101.82.41) on 2013-03-17 03:34

ฟังเพลงไปด้วยอ่านฟิคไปด้วย
*ดึงแขนเสื้อพลอยมาเช็ดน้ำตา*
บอมมี่ใจร้าย... แต่ แต่บอมมี่ก็เจ็บปวดเหมือนกันใช่มั้ย
สงสารซึงฮยอนจัง จากกันทั้งๆที่รักมันต้องเจ็บกว่าจากทั้งที่หมดรักแล้วแน่ๆ ... หรือว่ามันจะไม่จริงนะ
(แอบลำเอียงเข้าข้างบอมมี่)
ความรักนี่... คิดแทนใครไม่ได้เลยจริงๆเนอะ
เศร้าจัง
ปล. ขอบคุณนะพลอย ได้อ่านิคน่ารักๆ หวานๆ เศร้าๆทุกวันแบบนี้ดีใจจังเลย
เป็นกำลังใจให้เหมือนเดิมฮับ จู้ๆ

#2 By T.FK's fiction on 2012-06-09 18:29

ทำไมมันเศร้าล่ะ....... T_T
ความรักที่มีให้กันมันเหือดแห้งเร็วขนาดนี้เลย........
แต่ แต่ พอเข้าใจแหละ ว่าหมดรักมันเป็นยังไง โฮ่วววววว /กอดชเวจุนฮง(?)
ความรักชเว.... ถ้ามันจะจุกอกขนาดนี้