[Ficlet] The Lady In Pajamas

posted on 03 Jul 2012 11:23 by ployniezzz in ONESHOT directory Fiction

Description

 
บล๊อคนี้อัพ fiction ของคู่ชาย-หญิงที่มี main character มาจากวง BIGBANG กับ 2NE1
แล้วก็เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องราวในบล๊อคนี้
เป็นแค่จินตนาการของคนเขียน ไม่ได้มาจากเรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ
 
 
 

 

 

 

 

 

[Ficlet] : The Lady In Pajamas

Paring : TOPBOM

Rating : PG15

Genre : AU, PWP

Note : Dedicated to Popfics who gave me an idea 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ซึงฮยอน ฉันฝากกุญแจห้องไว้กับแกหน่อยซิ” 

                “เฮ้ย พี่เท็ดดี้ นั่นห้องพี่นะ เอามาฝากผมไว้ทำไมเนี่ย ไม่ฝากยองเบไว้อ่ะ”

                “ยองเบมีอยู่แล้วดอกนึง รับไปเหอะน่า เผื่อฉันลืมกุญแจ จะได้ไปเคาะห้องแกได้ไง”

                “อ่ะๆ แต่อย่าเคาะตอนผมพาหญิงมานอนที่ห้องแล้วกันนะพี่”

                “ไอ้น้องเวร”

 

------------------------

 

                Pool Party เมื่อหลายชั่วโมงก่อนในคอนโดหรูของพี่จีนูสนุกจนสุดเหวี่ยง เพราะสาวๆ ในงานน่ารักกันทุกคน ซึงฮยอนจำไม่ได้เลยว่าตัวเองคุยกับสาวคนไหนไปบ้าง เพราะเขาคุย ดื่ม แล้วก็คุย แล้วก็ดื่มอีกรอบ บางทีอาจจะต้องนับแก้วเหล้าที่เขายกดื่มว่ามีกี่แก้ว อาจจะเท่ากับที่เขาคุยกับสาวๆ ในงานก็ได้

                แต่ที่ซึงฮยอนจำได้แม่นคือ สาวน้อยตากลมแป๋วที่ชื่อ ฮาร่า นั่นน่ารักเสียจนเขาใจสั่น ทั้งที่กะว่าจะชวนสาวเจ้าออกไปหาที่เงียบๆ คุยกัน แต่ตอนที่ยกเตกีล่าซดชอตที่สี่กับฮาร่า เขาก็รู้สึกเหมือนโลกมันเอียงๆ ตาก็ลายๆ สุดท้ายซึงฮยอนเลยต้องเดินเข้าไปหาที่สงบอยู่คนเดียวในห้องน้ำ

 

 

                ความรู้สึกพะอืดพะอม จะอ้วกก็ไม่อ้วก จะหายก็ไม่หายตอนเมาเต็มที่นี่มันปวดประสาทขั้นสุดเลยจริงๆ

 

 

                หลังจากนั่งนิ่งๆ อยู่เกือบครึ่งชั่วโมงซึงฮยอนถึงสะโหลสะเหลออกมาจากห้องน้ำได้ สุดท้ายหลังจากที่พิจารณาสารรูปตัวเองแล้วซึงฮยอนก็ตัดสินใจลากขาออกมาเรียกแท็กซี่กลับ ส่วนรถที่ขับไปก็ทิ้งไว้ที่คอนโดพี่จีนูก่อน เพราะสภาพแบบนี้ เขาคงได้เสยฟุตบาทก่อนถึงห้องแน่ๆ

                ซึงฮยอนสะโหลสะเหลลากขาตัวเองเข้าลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้น 6 ได้สำเร็จ มือแข็งแรงกปะๆ ป่ายๆ หากุญแจห้องตัวเองในกระเป๋ากางเกง

 

 

                ข้างซ้าย...ไม่มี

 

 

                ข้างขวา....ไม่มี

 

 

                กระเป๋าหลัง...ก็ไม่มี

 

 

 

 

 

                ชิท..กุญแจห้องมันอยู่ในรถที่จอดทิ้งไว้นี่หว่า

 

 

 

                ชายหนุ่มสบถสองสามคำอย่างหัวเสียก่อนจะทรุดลงนั่งอย่างพะอืดพะอมหน้าประตูห้องตัวเอง ซึงฮยอนรู้สึกเหมือนน้ำขมๆ ที่กินเข้าไปจะอยู่ในลำคอ หัวหนกอึ้งเหมือนก้อนหินจนอยากจะนอนกับพื้นหน้าห้องให้มันรู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่ติดว่าพื้นนี่เย็นเฉียบเป็นน้ำแข็ง

                ตอนที่ตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ซึงฮยอนก็เหลือบไปเห็นกระถางต้นไม้หน้าห้องพี่เท็ดดี้ ร่างสูงย้ายตัวไปยกกระถางขึ้น และพบว่ากุญแจสีเงินนอนนิ่งอยู่ตรงจานรองกระถาง ซึงฮยอนตัดสินใจหยิบมันมาไขลูกบิดที่เย็นจัดเพราะอากาศ

 

 

 

                กริ๊ก..

 

                

                เสียงลูกบิดลั่นเหมือนเสียงสวรรค์ ชายหนุ่มแทบจะคลานเข้าห้องของเท็ดดี้ที่เปิดฮีตเตอร์ไว้อุ่นจัด สิ่งแรกที่ซึงฮยอนทำคือโยนแจ็คเก็ตไว้ตรงห้องนั่งเล่น ส่วนรองเท้าถุงเท้านี่ไม่ต้องพูดถึง เขาจัดการโยนมันไว้ตรงหน้าประตูโน่นแล้ว เขาพุ่งเข้าห้องน้ำ และโก่งคอเอาน้ำขมๆ ออกจนหมดเกลี้ยง แล้วเดินเซๆ ไปทางห้องนอนของพี่เท็ดดี้

                ในห้องนอนนั้นอุ่นพอกับข้างนอก ซึงฮยอนเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนบนเตียง เขาเลยถอดเสื้อที่เหม็นของเก่าที่คายออกไปเมื่อครู่ทิ้งจนเหลือแค่เสื้อกล้ามตัวใน และพูดเสียงยานคานให้เจ้าของห้องรู้ตัว

                “พี่เท็ดดี้ ผมนอนด้วย”

 

                แล้วซึงฮยอนก็ทิ้งตัวลงตรงที่ว่างข้างๆ คนที่นอนอยู่ ก่อนจะหลับสนิทเป็นตายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่คั่งค้างอยู่ในกระแสเลือด เขาได้ยินเสียงหวีดร้องเบาๆ พี่เท็ดดี้ เสียงเหมือนผู้หญิงชะมัด ตอนยองเบมานอนด้วย พี่เท็ดดี้ร้องแบบนี้ไหมวะเนี่ย

                คนขี้เมาหัวเราะเบาๆ แล้วสติสัมปะชัญญะทั้งหมดก็วูบดับลง

 

 

 

 

                “อือ..”

                ซึงฮยอนพยายามบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ แต่กลับรู้สึกเหมือนแขนที่ยกขึ้นเหนือหัวมันตึงๆ ตาคมเปิดขึ้นรับภาพ ห้องนอนของเท็ดดี้เปิดม่านไว้สว่างไสวจนแสบตา เขาเลยตั้งใจจะคลานลงไปปิดม่าน

                “เฮ้ย!”

                ร่างสูงอุทานลั่น ตื่นเต็มตาทั้งๆ ที่ในหัวยังปวดตุบๆ เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องเพียงลำพัง แขนทั้งสองข้างถูกมัดโยงกับหัวเตียงไว้ด้วยเนคไทที่เขาจำได้ว่าเป็นของไอ้ยองเบ แถมขาทั้งสองข้างก็โดนมัดไว้ด้วยผ้าชนิดเดียวกัน ที่สำคัญตรงปลายเตียงมีสาวสวยในชุดนอนลายคิตตี้สีชมพูหวานที่ตอนนี้ดูโทรมเล็กน้อยนั่งสัปปะหงกกอดไม้เบสบอลไว้มั่นในมือ

                เสียงร้องของเขาปลุกให้เธอคนนั้นตื่นขึ้นมา ดวงตากลมสวยมีรอยช้ำตรงใต้ตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอสะบัดหัวไล่ความง่วงงุนก่อนจะชี้ไม้เบสบอลมาทางเขาด้วยท่าทางเตรียมฟาดเต็มที่

                “แก ไอ้โรคจิต ตื่นแล้วก็ดี ฉันจะจับแกส่งตำรวจ”

                เสียงหวานแว้ดๆ ไม่ยอมหยุด พอเห็นเขาจะขยับตัวหญิงสาวก็ยกไม้เบสบอลขึ้นขู่อย่างเอาจริง

                “อย่าขยับตัวนะ ไม่งั้นฉันฟาดหัวแตกแน่”

                “เฮ้ย เธอเป็นใครเนี่ย มามัดผมไว้ทำไม”

                ซึงฮยอนโวยวาย ในใจคิดกลับไปว่าหรือเขาจะเมาจนเข้าห้องผิด แต่มันจะผิดได้ยังไง ในเมื่อนี่มันห้องพี่เท็ดดี้ ถึงจะเมาแค่ไหน แต่เขาจำได้ว่าเขาไขกุญแจห้องกับมือ เมื่อคืนตอนนอนพี่เท็ดดี้ยังหวีด

 

                เฮ้ย! พี่เท็ดดี้กรี๊ด คงไม่ใช่แล้ว หรือว่า...

 

 

                “แก ไอ้หื่นกาม รอพี่ชายฉันมาถึงก่อนเถอะ แกตายแน่”

                หญิงสาวทำหน้าขู่ แต่ซึงฮยอนเห็นว่าใบหน้าหวานนั่นกำลังกลัวอยู่ไม่น้อย ร่างสูงพยายามตั้งสติและพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ

                “นี่ๆ ใจเย็นก่อน ผมเป็นรุ่นน้องพี่เท็ดดี้นะ”

                “โกหก!” หญิงสาวแหวเสียงเขียว “พี่เท็ดดี้ไม่เห็นบอกฉันเลยว่าจะมีรุ่นน้องมาห้องเขา”

                “นี่ ถ้าไม่เชื่อโทรหาพี่เท็ดดี้เลย” ซึงฮยอนพูด ตอนนี้เขาพะอืดพะอมอยากอาเจียนอีกซักรอบ “โทรไปเลยบอกว่าผมชื่อชเวซึงฮยอน”

                “พี่เท็ดดี้ปิดเครื่องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

 

                หญิงสาวตอบกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ ซึงฮยอนรู้สึกผิดเหมือนกันพอคิดว่าเธอคงตกใจไม่น้อยที่มีใครก็ไม่รู้มานอนอยู่ห้องกลางดึก แต่ตอนนี้เขาภาวนาในใจว่าให้พี่เท็ดดี้รับโทรศัพท์และรีบกลับมาห้องไวๆ

                “อ๊า พี่คะ ทำไมเพิ่งรับโทรศัพท์ล่ะ ฉันกลัวจะตายอยู่แล้ว” หญิงสาวกรอกเสียงลงไปปลายสาย เสียงหวานนั้นสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ “พี่คะ รีบกลับมาเร็ว มีใครไม่รู้อ้างว่าเป็นรุ่นน้องพี่เข้ามาในห้อง”

                “.................................”

                “อือ เมามาด้วย น่ากลัวมากเลย พี่คะ กลับมาเร็วซิ”

                “..................................”

                “ฉันจะรอนะคะ แต่ว่าฉันยังไม่ปล่อยอีตาบ้านั่นนะ พี่ต้องมาดูหน้าเขาก่อน”

                “.................................”

                “รีบมาเลยนะคะ”

 

                ชเวซึงฮยอนนอนฟังบนสนทนาในสายแล้วกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่ายในใจ พี่เท็ดดี้จะมาถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

- TBC - 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

Talk...

แฮ่ๆ มาแล้ว ช่วงนี้ฟิคพุ่งพวยเหมือนน้ำตกเลย ^^ ฝากไว้ด้วยนะคะ

Comment

Comment:

Tweet

กริ๊ดดดดดให้เลข~
วันนี้เปิดประเดิมเม้นฟิคเลขาค่ะ
นี้อินโทรชิมิ๊? เอาเป็นกำลังกริ๊ดสาวน้อยในชุดนอนค่ะนางดูแบบตัวใหญ่สู้ได้นะจะกลัวทำไมคะ? แล้วนั้นยังไปมัดซึงฮยอนอีก นั้นบอกว่ากลัว กริ๊ดดแมวหน้าหวานคนนี้ คึคึประทับใจบุคลิกค่าาาา

เรื่องภาษาหรืออย่างอื่นใด เดี๊ยนไม่ถูกละกันค่าาาา
เลขาเค้าโปรแย้ว อิอิ

เด๋วหาตอนต่อไปก่อนนะจะมาเม้นอีก วู้วๆๆๆ

#2 By หมึกศรี (103.7.57.18|171.97.76.81) on 2012-07-15 21:26

xD สงสารบอมมี่ โดนอ้วนที่ไหนไม่รู้แย่งที่นอน 
แล้วนี่โดนจับมัดมือมัดเท้าไม่รู้สึกตัวเลยเนอะ
เมาลึกจริงๆ กรั่กๆๆๆๆ

#1 By popfic on 2012-07-03 17:21