[Ficlet] : The Big Brother in Hoody

posted on 24 Jul 2012 11:59 by ployniezzz in ONESHOT directory Fiction

Description

 
บล๊อคนี้อัพ fiction ของคู่ชาย-หญิงที่มี main character มาจากวง BIGBANG กับ 2NE1
แล้วก็เหนือสิ่งอื่นใด เรื่องราวในบล๊อคนี้
เป็นแค่จินตนาการของคนเขียน ไม่ได้มาจากเรื่องจริงแต่อย่างใดค่ะ
 
 
 

 

 

 

 

 

[Ficlet] : The Big Brother in Hoody

Paring : TOPBOM ft. TEDDY x TAEYANG

Rating : PG15

Genre : AU, PWP

Note : Please check The Lady In Pajamas  and The Man In Pajamas first and enjoy!

 

 

 

 

 

 

 

                เท็ดดี้รู้สึกว่ามันมีเรื่องประหลาดๆ เกิดขึ้นอยู่ตรงใต้จมูก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องที่ว่ามันเป็นเรื่องอะไร แต่หมีหนุ่ม? เชื่อมั่นในสัญชาติญาณของตัวเองว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ

                “พี่ฮะ ไปกินขนมที่ร้านกาแฟตรงหัวมุมกันไหม”

                ทงยองเบเอ่ยถามตอนเดินคาดผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นแชมพูหอมอ่อนฟุ้งทั่วห้องคงติดมากับโมฮอคยาวๆ ยุ่งๆ ไม่เป็นทรงนั่น

                “ยองเบอา ตัดผมสั้นๆ เหมือนเดิมดีไหม”

                “พี่ไม่ชอบเหรอฮะ”

                ยองเบเอียงคอเอ่ยถามตาแป๋วแถมยกมือขึ้นจับผมตัวเอง เอ่อ..หมีหนุ่มอย่างปาร์คเท็ดดี้ก็มีจุดสิ้นสุดความอดทนนะยองเบ ไม่รู้หรือไงว่าไม่ใส่เสื้อแล้วยกมือขึ้นแบบนั้นมันเห็นกล้ามเนื้อไปทั้งตัวน่ะ มัน...เซ็กซี่

                “ก็ชอบ แต่เมื่อก่อนดูน่ารัก” เท็ดดี้เอามือลูบคางตัวเองเบาๆ “ตอนนี้นายดูเป็นเด็กดื้อ”

                “ก็มีคนทำผมใจแตก”

                ยองเบหัวเราะแล้วเปิดตู้ใส่เสื้อ กับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ฉีดน้ำหอมที่เท็ดดี้ซื้อให้แล้วเริ่มจัดทรงผมตัวเองตรงหน้ากระจก หนุ่มตัวเล็กมองพ่อหมีหล่อที่นั่งทำหน้าเหมือนอยากถามอะไรซักผ่านกระจก

                “มีอะไรหรือเปล่าฮะพี่”

                “นายว่าช่วงนี้บอมมี่กับซึงฮยอนมีอะไรแปลกๆ ไปไหม”

                “หือ” ยองเบหันไปจ้องตาเท็ดดี้อย่างงุนงง “แปลกๆ ยังไงฮะ”

                “ไม่มีอะไรหรอก” เท็ดดี้ตัดบท “แต่งตัวซิ จะพาไปกินขนม”

                ยองเบพยักหน้าหงึกๆ แล้วหันกลับมาจัดทรงผมต่อ มือแข็งแรงบีบมูสใส่ผมจนฟูฟ่องเต็มฝ่ามือพลางนึกในใจ ไอ้พี่ซึงฮยอนมันทำอะไรมีพิรุธหรือเปล่านะ

 

 

 

 

                “กินข้าวแล้วยัง”

                “อือ”

                ปาร์คบอมตอบสั้นๆ แล้วยิ้มใส่แผงกั้นโต๊ะทำงาน มือบางเขี่ยตุ๊กตารูปลิงถือกล้วยหอมตัวจิ๋วที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงาน ก็คนในสายแหละซื้อมาให้แล้วบอกว่าเอาไว้วางบนโต๊ะ เห็นแล้วจะได้อารมณ์ดี

                “คิดถึงจัง”

                “พูดเหมือนเมื่อเช้าไม่เจอกันงั้นแหละ” ปาร์คบอมพูดประชดแต่แก้มแดงปลั่ง “มีอะไรอีกไหมจะไปทำงานแล้วนะ บ่ายโมงแล้ว”

                “วันนี้ไปกินข้าวเย็นที่ห้องได้มั้ย”

                “ก็ไปซิ นายก็ไปหาพี่เท็ดดี้ออกจะบ่อยไม่ใช่เหรอ”

                “อยากกินข้าวเย็นกับบอมมี่อ่ะ”

                “ก็ซื้อของกินมาซิ จะได้รอ”

                “โอเค” ซึงฮยอนเสียงใสแจ๋วมาตามสายจนปาร์คบอมเขินม้วนอีกรอบ “บอกมาก่อนว่าวันนี้คิดถึงกันแล้วยัง”

                “ไม่รู้ๆๆ อีตาบ้า ฉันเขินจะแย่แล้วนะ”

                ปาร์คบอมแก้มร้อนไปหมด แถมกล้ามเนื้อที่ใบหน้ายังควบคุมไม่ได้อีก เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถหยุดยิ้มได้เลยจริงๆ ตอนที่ได้ยินคนปลายสายหัวเราะเบาๆ

                “สรุปว่าคิดถึงเหมือนกันซินะป้า”

                “ป้าบ้านแกซิ” ปาร์คบอมแหวใส่ “แค่นี้นะไอ้ลิงหื่น ฉันจะไปทำงานแล้ว”

                “โอเคๆ บ๊ายบายนะ”

                “อือ”

 

 

                ฟู่ว...

 

                ปาร์คบอมถอนหายใจแต่ก็ยังหุบยิ้มไม่ได้อยู่ดี ถ้าถามว่าเรื่องระหว่างเธอกับซึงฮยอนมันเริ่มขึ้นตอนไหน ก็คงจะเป็นวันหนึ่งที่จู่ๆ ยองเบก็เดินมาหาเธอแล้วทำท่าทางุบงิบๆ ก่อนจะส่งกล่องคัพเค้กสีหวานใส่มือเธอแล้วบอกว่า ซึงฮยอนฝากมาให้ พอเจอหน้ากันเธอเลยเอ่ยถามถึงเรื่องของฝาก ซึงฮยอนก็ยักคิ้วแล้วทำหน้าน่าหมั่นไส้

                “ก็ซื้อมาเป็นของขอบคุณ ที่วันนั้นติดอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน”

                “จะบ้าเหรอ มาขอบคุณฉันทำไม ฉันต่างหากต้องขอบคุณนาย”

                ปาร์คบอมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ต้องหน้าร้อนเมื่ออีกฝ่ายยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก ตาคมคู่นั้นเป็นประกายและบ่งบอกชัดเจนว่าคิดอะไร ชัดเสียจนบอมต้องหลบตามองผนังลิฟต์แทน

                “บอมมี่ ขอเบอร์หน่อยสิ”

                “จะเอาไปทำไม”

                ปาร์คบอมมองหน้าคนที่ทำตาเชื่อมไม่ยอมเลิกแล้วอยากจะข่วนหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองที จะได้เลิกมองเธอเหมือนมองขนมหวาน แต่เสียงทุ้มๆ ของซึงฮยอนกลับทำเอาเธอหน้าแดง หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัวว่าจะทำงานหนักเกินไป

                “ก็...จะจีบอ่ะ”

 

 

 

                “ออนนี่”

                ปาร์คบอมสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงกงมินจี เด็กฝึกงานที่บริษัทดังใกล้ๆ หญิงสาวรีบปัดความขัดเขินในความทรงจำออกไปแล้วยิ้มหวานให้เด็กน้อยตรงหน้า

                “ว่าไงจ๊ะมิงกี้ หนูจะเอาอะไรเหรอ”

                “หนูขอเอกสารค่ะ ที่ออนนี่จะให้หนูเอาไปส่งแฟกซ์น่ะค่ะ”

                “อ๋อ เรื่องนั้น” ปาร์คบอมยิ้มหวานพลางหยิบแฟ้มเอกสารยื่นให้ “นี่จ๊ะ รบกวนด้วยนะมิงกี้”

                “ค่า” มินจีโค้งรับอย่างเต็มใจ ก่อนจะยิ้มเหมือนแซวๆ “ช่วงนี้ ออนนี่ดูเด็กลงนะคะ”

                “จริงเหรอ”

                ปาร์คบอมตาแป๋วอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวยกมือแนบแก้มแล้วยิ้มจนตากลมโตเป็นประกาย ผมสีน้ำตาลที่ดัดหยิกเป็นลอนหลวมๆ รับกับใบหน้าหวาน และริมฝีปากอิ่มทำให้บอมดูเหมือนตุ๊กตาแสนน่ารัก

                “จริงค่ะ” มินจียิ้มน้อยๆ “คนมีความรักก็ดูเปล่งปลั่งกันทุกคนแหละเนอะ”

                “มิงกี้อ่า...”

                เด็กสาวหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นพี่สาวคนสวยหน้าแดงเป็นมะเขือเทศสุก ปาร์คบอมเอาปลายปากกาตีหัวเจ้าลิงหน้าทะเล้นที่ยืนกอดกล้วยหอมตรงมุมโต๊ะทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ แต่เจ้าตุ๊กตาก็ยังยิ้มกวนใจให้เธอเขินอยู่ดี

 

 

 

 

                “นี่แกจะซื้อมาเลี้ยงคนทั้งคอนโดเลยเหรอซึงฮยอน”

                เท็ดดี้ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสารพัดอาหารที่ไอ้รุ่นน้องตัวแสบหอบหิ้วจนตัวเอียงเข้ามาในห้อง ส่วนเด็กดื้อของเขาก็โน่น..ทงยองเบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปช่วยซึงฮยอนแกะไก่ทอดร้านฟาสต์ฟู้ดชื่อดังใส่จานโดยมีเจ้าบอสวิ่งตามไปพันแข้งพันขาเจ้าของเพราะหอมกลิ่นไก่

 

                เออ..ชอบจังค์ฟูดกันทั้งหมาทั้งเจ้าของเลย

 

                “วันนี้ผมอยากมากินข้าวห้องพี่ไง แต่จะมามือเปล่าก็น่าเกลียด ผมเลยหิ้วมื้อเย็นมาฝาก”

                ซึงฮยอนพูดไปด้วยจัดการเทกรีกสลัดใส่จานเปลใบโต ส่วนยองเบก็ช่วยแกะไก่ทอดกับพาสต้าใส่จาน เท็ดดี้แค่ยักไหล่แล้วเหลือบตามองไอ้รุ่นน้องที่รู้จักกันมาหลายปีตั้งแต่สมัยเรียนหยิบไวน์แดงออกมาจากถุง เวลาเพียงแค่ไม่นานมื้อเย็นที่ซึงฮยอนซื้อมาก็วางเรียงเต็มโต๊ะ

                “ยองเบ ทำไมให้บอสกินก่อนละ คนยังไม่ได้กินเลย”

                เท็ดดี้ถามเด็กดื้อของเขาที่ตอนนี้แกะไก่ทอดป้อนลูกรักไปเรียบร้อยแล้ว ยองเบแค่เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มจนตาปิดเป็นพระจันทร์เสี้ยว ถึงไม่บอกก็รู้ว่าไอ้เด็กนี่น่ะกำลังอ้อนไม่ให้เขาดุ เท็ดดี้หันไปแยกเขี้ยวใส่ซึงฮยอนที่เหล่ตามามองเหมือนจะแซว แต่ไม่ทันจะเอ่ยปากด่า หญิงสาวคนเดียวก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง

                “มีปาร์ตี้กันเหรอคะ”

                ปาร์คบอมเอ่ยถาม แล้วหันไปยิ้มหวานเล่นกับเจ้าบอสที่เอาแต่สนใจไก่ในมือยองเบมากกว่าอะไรทั้งหมด เท็ดดี้ยกแก้วไวน์ที่รับมาจากซึงฮยอนขึ้นดื่มแล้วเอ่ยกับน้องสาวอย่างใจดี

                “บอมมี่อา ไปล้างมือแล้วมากินมื้อเย็นกัน ไอ้ซึงฮยอนซื้อมาเลี้ยง”

                “ใช่ รีบๆ เลยนะป้า ผมรอตั้งนาน ใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ย”

                ซึงฮยอนเอ่ยแล้วยักคิ้วใส่บอมทีหนึ่ง หญิงสาวยู่หน้าใส่คนตัวแสบอย่างคาดโทษพลางนึกค่อนขอดซึงฮยอนในใจ อีตาบ้า..กล้าพูดแบบนั้นออกมาต่อหน้าพี่เท็ดดี้ได้ยังไง เดี๋ยวก็ได้หัวขาดกันทั้งคู่พอดี

 

                มื้อเย็นผ่านไปอย่างรื่นเริง เพราะซึงฮยอนหาเรื่องมาเล่าให้คนบนโต๊ะขำได้ตลอดเวลา เท็ดดี้เห็นแก้มของน้องสาวที่นั่งข้างซึงฮยอนแดงระเรื่อ และบอมก็ยกไวน์ขึ้นจิบหลายอึกจนเท็ดดี้ต้องเอ่ยปาก

                “เบาๆ หน่อยบอมมี่ เริ่มเมาแล้วนะเรา แก้มแดงเชียว”

                “ค่ะ”

                ปาร์คบอมตอบรับเสียงเบา แต่แอบหยิกมืออุ่นๆ ที่ถือวิสาสะมากุมมือเธอไว้ที่ใต้โต๊ะ ชเวซึงฮยอนนั่งจิบไวน์หน้าตายไม่รู้ชี้เสียจนเธออยากจะข่วนหน้าหล่อๆ นั่น ยิ่งมือบางหยิกแรงเท่าไหร่ซึงฮยอนยิ่งกุมมือไว้แน่นขึ้นอีก จนสุดท้ายปาร์คบอมเลยได้แต่นั่งๆ ยอมให้อีกฝ่ายกุมมือ

                ช่วงเวลาไม่นานแต่สัมผัสนั้นช่างอบอุ่นใจ แม้แต่ตอนที่ซึงฮยอนปล่อยมือไป หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงอยู่เลย

                “เออ ซึงฮยอน” เท็ดดี้เอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ “แกไม่ค่อยไปปาร์ตี้กับพี่จีนูแล้วเหรอ พี่เขาถามถึงน่ะ”

                “อ๋อ เรื่องนั้น..” ซึงฮยอนลากเสียงแล้วหัวเราะเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเจ้าเล่ห์ “ไม่ค่อยอยากไปแล้วล่ะพี่ ช่วงนี้รู้สึกว่าอยากหยุดเที่ยวแล้ว”

                “ทำไมละ” ยองเบเอ่ยถามยิ้มๆ “ถอดเขี้ยวถอดเล็บแล้วเหรอฮะพี่”

                “ก็..อยากจะ Be a better man น่ะ”

                “ขี้โม้!”

                ปาร์คบอมทำหน้าไม่เชื่อถือใส่เสียงจนซึงฮยอนต้องทำหน้าทะเล้นกวนโมโห หญิงสาวกัดปากแล้วทำตาโตเหมือนจะหาเรื่อง ซึงฮยอนเลยยกมือยอมแพ้

                “โอเค ป้ารอดูต่อไปแล้วกัน ว่าผมจะเป็นคนดีได้จริงๆ ไหม”

                ซึงฮยอนจ้องตาบอมเหมือนท้าทาย ก่อนจะลุกไปหยิบไวน์อีกขวดมาเปิด เท็ดดี้ขมวดคิ้วแล้วนึกอย่างสงสัยว่าทำไมน้องสาวกับรุ่นน้องของเขาถึงมีเรื่องแง่งๆ ใส่กันตลอดเวลา แม้จะไม่ใช่เรื่องจริงจังอะไรนัก แต่สองคนนี้ชอบทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ

 

                ไอ้ซึงฮยอนก็ทำท่าเหมือนเด็กผู้ชายที่ชอบแกล้งผู้หญิงที่ตัวเองชอบ...เฮ้ย!

 

 

                “พี่เท็ดดี้”

                เสียงเบาๆ ของยองเบดึงเท็ดดี้ออกจากความคิดออกตัวเอง เด็กล่ำตัวขาวๆ ยิ้มกว้างแล้วทำหน้าอ้อนก่อนจะเอ่ยปากขอให้เขาตามใจ

                “ผมลืมเอาลูกบอลของเล่นของบอสมา จะไปซื้อใหม่ที่ร้านตรงหัวมุม ไปเป็นเพื่อนหน่อยซิฮะ”

                “ไม่ต้องซื้อก็ได้มั้ง”

                “พี่ ไปเหอะนะ” ยองเบดึงแขนเสื้อฮู้ดของเท็ดดี้เบาๆ “จะได้พาบอสไปเดินย่อยด้วย เดี๋ยวมันอ้วนแย่”

                “อ่ะๆ ไปก็ไป บอมมี่เดี๋ยวพี่มานะ”

                เท็ดดี้หันไปหาน้องสาวที่เริ่มจัดการเก็บโต๊ะโดยมีซึงฮยอนช่วยอยู่ห่างๆ ปาร์คบอมพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มส่วนยองเบก็เดินไปรอเท็ดดี้ที่หน้าประตูโดยมีเจ้าบอสวิ่งตามไปติดๆ

                “ซึงฮยอน แกอย่าหาเรื่องแกล้งบอมมี่ล่ะ”

                “ครับผม!”

                พูดไม่พูดเปล่าซึงฮยอนยังตะเบ๊ะท่าทหารจนยองเบที่ยืนมองอยู่หัวเราะอีกรอบ ปาร์คบอมเองก็หัวเราะออกมาอย่างขำๆ ชั่วขณะหนึ่งเท็ดดี้รู้สึกเหมือนเห็นประกายอะไรบางอย่างจากดวงตาของน้องสาว และรุ่นน้องตัวแสบ

 

 

                หรือว่า..มันจะใช่อย่างที่คิดวะ

 

 

                “พี่ฮะ ไปเถอะ”

                ยองเบเปิดประตูห้องแล้วดันหลังเท็ดดี้ให้เดินออกไป ก่อนจะขยิบตาให้ว่าที่คู่รักที่ยืนเก็บโต๊ะอยู่ในห้อง ซึงฮยอนโบกมือให้และทำปากขยับๆ เป็นคำว่า ขอบคุณ เด็กดื้อของเท็ดดี้พยักหน้าหงึกๆ แล้วปิดประตูเบาๆ

                “เฮ้อ! คิดถึงจัง”

                ซึงฮยอนถอนหายใจเสียงดังแล้วจับมือบางเอาไว้จนปาร์คบอมตาโตด้วยความตกใจ บอมคงไม่รู้เลยว่าเวลาที่ทำหน้างงๆ ตากลมๆ แป๋วๆ แบบนั้นมันน่ารักขนาดไหน

                “คิดถึงบ้าอะไรยะ เจอกันมาเป็นชั่วโมงแล้ว”

                ปาร์คบอมแหวใส่อย่างไม่จริงจังแต่แล้วก็ต้องหน้าร้อน เมื่อซึงฮยอนจูบเบาๆ ลงตรงปลายมือบาง เธอไม่กล้าสบตาคมๆ ที่เป็นแวววิบวับนั่นจริงๆ เพราะมันทำให้ใจเธอเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

                “นี่สรุปว่าเราคบกันแล้วนะ”

                “ไม่รู้ ไปถามพี่เท็ดดี้ซิ”

                “โหย บอมมี่อ่า ใจร้าย”

                ซึงฮยอนโวยวายเสียงดังโดยไม่สนใจว่าเสียงของตัวเองจะลอดประตูออกไปไหม ชายหนุ่มเอาแต่ตะโกนขอคบกับปาร์คบอมจนหญิงสาวหัวเราะคิกคัก

                “ไม่รู้ๆๆ อีตาบ้า เลิกพูดซักที” ปาร์คบอมยกมือปิดหูแต่กลับหัวเราะจนหน้าแดง

                “คบกันนะ คบกันนะ ปาร์คบอมคบกันนะ”

                ชเวซึงฮยอนก็ไม่ยอมเลิกเหมือนกัน เขาตั้งใจจะพูดจนกว่าบอมจะตอบตกลง แล้วตอนนั้นเขาจะเดินเข้าไปบอกพี่เท็ดดี้ด้วยตัวเอง ว่าเขาชอบน้องสาวพี่เท็ดดี้คนนี้

 

                แต่ว่า...

 

 

 

 

                คงไม่ต้องบอกแล้วล่ะมั้ง

 

 

 

                ปาร์คเท็ดดี้ยืนคิ้วกระตุกอยู่หน้าห้องโดยมีเสียงของซึงฮยอนกับปาร์คบอมลอดออกมาเป็นซาวน์เอฟเฟค เพราะแค่เดินออกจากห้องไม่กี่ก้าว เขาก็นึกได้ว่าลืมโทรศัพท์เลยจะกลับมาเอา แต่ไม่ทันได้เปิดประตูก็ได้ยินความจริงที่ซึงฮยอนกับน้องสาวของเขาแอบปิดบังไว้

 

                ไอ้ซึงฮยอน แม่ง! ไม่รู้ซะแล้วว่าอย่าแหย่หมีจำศีล

 

                หมีหนุ่มเหลือบมองเด็กโมฮอคที่ก้มหน้าก้มตาเล่นกับเจ้าบอส ทงยองเบเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มกว้างจนตาปิดเป็นขีดๆ น่ารักเหมือนตัวมาชิโมโร่ ยองเบเอ่ยปากเบาๆ

                “พี่ฮะ ไปกันเถอะ ผมอยากกินโดนัท”

                “อือ”

 

                ทงยองเบยื่นสายจูงบอสให้เท็ดดี้ ส่วนตัวเองก็เดินตามไปข้างๆ แต่ไม่วายหันไปมองประตูห้องที่เงียบไปแล้วอีกรอบ หวังว่าพี่ซึงฮยอนกับพี่บอมคงจะรอดพ้นพลังหมีหนุ่มของพี่เท็ดดี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
- END - 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Talk...จบเถอะ 3 ตอนสั้นๆ ^^

Comment

Comment:

Tweet

หลังจ่กที่อ่านจบอารมณ์แบบ %^*+*#}{]\|<€*+=+%}{],?!**+===%}][
กริ๊ดๆๆๆๆ สรุปตอนนี้จิ้นยองเบกะพี่หมี อัยยะ
ว่าแต่ ชเวมันน่ารักไปนะคะ โอ๊ยยยยฟินออนนี่แรงๆ
ยองเบออกมาแรดเยอะนะคะ ล่อด้วยเบอร์เกอร์เบาๆมาค่ะเมียน้อยกลับมาหาช้านนนดีกว่สสา

เลขาอ่าาาา ทำไม่บทบอมมี่ที่เลิฟน้อยจังละ
ชั้นกำจิ้นถึงจุดฟีค แล้ววูบบบบบ บอสกะยองเบเต็มหน้าเลยยยย

เรื่องหน้าขอออนนี่ในห้องนอนนะ ภาคต่อออนนี่ในชุดนอน พหรืดดด

#6 By หมึกศรี (103.7.57.18|49.230.2.218) on 2012-08-09 12:19

เหยยยยยยยย 
คู่รองชนะขาด กร๊ากกกก xDDD
นี่คือยองเบที่น่ารักสินะ นี่คือยองเบมาชิโมโร่ นี่คือยองเบยุคทองก่อนเบอร์เกอร์ปักเข่า OTL
ฮึก.... เค้าคิดถึงยองเบแบบนี้ที่สุดอ่ะ
อ่าว เด๋วนะ นี่ฟิคท็อปบอม? ... แล้วทำไมเราเห็นแต่เท็ดแทล่ะ XD

#5 By ficpop on 2012-08-09 09:36

เอิ๊ก ยองเบเคะ พี่หมีเมะ เอิ๊กๆ ชอบจังเบยยยยย รักพลอยจังเบยยยยย ลืมท็อปบอมไปเบยยยยย เอิ๊กๆ
ปู่ป้าเค้าก็หวานกันเนอะ
แต่หมีกะหมาเล็กเนี่ยๆๆๆๆ
พี่หมียอมน้องไปหมดเลย อะไรจะน่ารัก น่ากอด น่าจุ๊บขนาดนี้ ฮรื๊อออออ
อยากอ่านภาคต่ออีกจังเลยอ่า *ทำหน้าอ้อน*
ปล. พี่หมีอย่าหวงน้องสาวไปเลยฮับ ยกให้พี่โป้เถอะ จะได้มีเลาปั้มน้องให้ บอสคุงไงฮับ
*ทำตัวเสื่อมในบล็อคพลอย* #โดนลูกเตะจากพลอยแน่เลย วิ่งหนีดีก่า

#3 By T.FK's fiction on 2012-07-27 16:25

TOPBOM ft. TEDDY x TAEYANG  <----ขีดเส้นใต้คู่หลังงงงงงงงงงงงงงงง

ลืทเขียนชื่อ บอสสึไปนะะ ตอนนนี้บทเยอะะะนะ 
อย่าลืมจ่ายค่าตัวว (KFC 2ถัง)  แม้จะมาวิ่งๆๆๆๆๆ
กินๆๆก็เถอะะะ 555555555+
เบ้เป็นพ่อสื่อเหรอเนี้ยย สมรู้ร่วมคิด?ระวังงโดนหมีงับหัวววววววววววววนะเว้ยยย 5555555555

#1 By NuuPhueng on 2012-07-24 13:58